Dagelijks leven

Loslaten 2.0

juni 15, 2016
vogels

Een doodnormale dag. Na het werk haal ik de kinderen van de opvang. Nietsvermoedend gooi ik mijn werktas op een stoel. Hé, wat ligt daar op tafel? Een envelop. Gericht aan de ouders van onze dochter. Ik herken het logo van de basisschool. Slik… nu al? Ze is pas drieënhalf!Ja, het staat er echt. “Aankomend schooljaar gaat uw kind starten op school”. Ik moet er niet aan denken. Ben er amper aan gewend dat ze op haar loopfietsje een rondje om de huizen maakt met het buurjongetje. Glimmend van trots omdat ze helemaal alleen door “het gangetje” (het paadje waar onze tuinen op uitkomen) mag fietsen. Omdat ze al een grote meid is.

Een grote meid die straks dus naar school gaat. Leuk hoor… Natuurlijk, ze is er best aan toe. Houdt van tellen en herkent de letters van haar naam. Het enige probleem is haar moeder, die loopt een beetje achter. Ik zie nog steeds een klein hummeltje. Mijn eerste kind. Mijn kleine meisje. Het wordt tijd dat ik dat beeld een beetje bij ga stellen.

Ook zoonlief leert elke dag weer wat nieuws. Het lijkt of hij elke keer dat ik met mijn ogen knipper weer gegroeid is. In dezelfde week dat de beruchte brief van school kwam, hebben we de box opgeruimd. Het ding stond al maanden werkeloos in de kamer. Maar toch, het was even een momentje…

Inmiddels heeft Niels een mooi bureautje voor de kinderen gemaakt op de plek waar eerst de box stond. Het bewijs dat onze kindjes groter groeien. Zelfstandiger worden. Onafhankelijker. Zelfs nu al. Vond ik de babytijd af en toe beklemmend, dat continue gesjouw en gezorg. Nu gaat het me toch allemaal een beetje snel. Ben ik straks moeder van een kleuter en een peuter.

“Geef ze wortels om te groeien en vleugels om te vliegen”. Zouden die wortels en vleugels al sterk genoeg zijn? Ach ja, geen betere manier om daar achter te komen dan los te laten en te zien of ze kunnen vliegen. Steeds een stukje verder, hoger. Maar ook steeds weer terug naar huis.

Op dit moment ben ik vooral blij dat die vierde verjaardag nog even duurt. Fietsen door het gangetje is voor mij nog even ver genoeg. De rest van de wereld ontdekken we later wel.

 

Ook interessant

Geen reacties

Plaats een reactie