Eropuit

Een parachutist met hoogtevrees

september 6, 2016
Parachute

De vakantie is alweer voorbij. Wat hebben we het fijn gehad. Bijna 2 weken met zijn viertjes op een camping bij het Franse meer van Annecy. Niks moest, zelfs relaxen was een optie.

De eerste dagen waren wennen. Afschakelen, loslaten, hoe doe je dat ook alweer? Zoeken naar de juiste modus. Zouden de kinderen wel doorslapen (nee dus) en zouden de mensen in de tent naast ons niet wakker worden van al dat nachtelijk gekrijs (jawel, maar ook zij hadden kinderen). Na een dag of twee zaten we er een beetje in.

Raar toch eigenlijk. Dat je eerst ver weg in een tent moet gaan bivakkeren om tot rust te komen. Plassen op een wc zonder bril en je wassen onder een net te koude douche. Genieten. Vakantie. Thuis zou ik meteen chagrijnig zijn wanneer de douche niet goed warm wordt. Op de camping is het prima (of in ieder geval een soort van oké). Blijkbaar kan ik dan opeens wel loslaten. De momenten van klein geluk zijn gemakkelijker te vinden wanneer je tussendoor een beetje moet afzien denk ik.

Wanneer je een beetje moeite moet doen om bovenop een berg te komen, is het uitzicht des te mooier. Helemaal als je vervolgens aan een parachute weer naar beneden zweeft. Hoe gaaf, paragliden! Leo de instructeur was een enthousiaste kerel die honderduit kletste tijdens de vlucht. Hij vertelde me, terwijl we boven de bergen hingen, dat hij hoogtevrees had. Serieus? Een parachutist met hoogtevrees? Ja dus. Doodsbang zodra hij een berg moest beklimmen. Maar zodra zijn voeten los kwamen van de grond was het over. Het liefst ging hij vliegend door het leven. Letterlijk. Zonder vaste grond onder zijn voeten was hij gelukkig. Wonen waar hij op dat moment werk had en voor de rest reizen.

Wat een compleet tegenovergestelde van mijn leven! Ik ben altijd op zoek naar grond onder mijn voeten. Stabiliteit. Houvast. Je zou het vliegangst kunnen noemen. Bang om los te laten. Een vaste baan, een koophuis, allemaal heel veilig en voorspelbaar. Heel fijn ook, zeker. Maar soms mis ik de ruimte om gewoon wat aan te klooien. Of eigenlijk heb ik die ruimte best, maar pak ik hem niet. Daar boven in de lucht kreeg ik dus een levensles van Leo. Oké, ik ga nu heus mijn baan niet opgeven om parachutist te worden en de wereld over te vliegen. Maar ik wil op zijn minst iets van zijn kunst om los te laten meenemen.

 

 

 

Ook interessant

1 reactie

  • Reply Petra september 7, 2016 at 3:18 pm

    Het is echt een fantastische foto! En super stoer dat jullie dat gedaan hebben!
    Heerlijk dat jullie zo’n fijne vakantie hebben gehad ☀️

  • Plaats een reactie