Dagelijks leven

Ochtend-ellende

oktober 26, 2016
20161026_085309-01

5.57 uur; de wekker gaat. Het voelt als midden in de nacht. Koud. Donker. Maar alleen nu heb ik de kans om even rustig te douchen. In het donker sluip ik naar de badkamer en graai onderweg een schone onderbroek mee. Ik zet de douche aan. “MAMAAAAA!!!” Shit…

Kind 1 is wakker. Gauw ren ik naar zijn kamertje en doe een lampje aan, druk hem een boekje in zijn handen en zeg dat hij nog even mag spelen. Mooi, kind 2 slaapt nog. Nu snel douchen. Met de badkamerdeur open, zodat zoonlief mij kan zien en het hopelijk niet op een krijsen zet,  stap ik bibberend onder de douche. Heerlijk, dat warme water. Even ontspannen.

“MAMAAAA, ikkanniemeerslapuh!” Shit… Kind 2 is ook wakker. Haar enorm schattige (en belachelijk dure) peuterwekker is nog niet eens gegaan. Normaal gesproken heeft madam een ochtendhumeur waar je u tegen zegt en is ze met geen mogelijkheid uit bed te krijgen. Nu heeft ze dus bedacht dat ze niet meer kan slapen. Net als in het weekend trouwens. Fijn zo’n wekker… Doordeweek staat ze niet op als het ding gaat. In het weekend staat ze steevast naast mijn bed te springen terwijl Nijntje de oogjes nog dicht heeft.

Ik roep dat ze nog maar even moet spelen in bed tot de wekker gaat. Gelukkig, ze luistert ook nog braaf. Ik kan me rustig afdrogen en kleed me aan.

Bij zoonlief aangekomen, die keurig in bed heeft zitten spelen, ruik ik een penetrante geur. Poep. En niet alleen in zijn luier. Fijn. Ik hijs hem uit bed en kleed hem uit. Ondertussen klinkt uit de kamer van dochter het muziekje van haar wekker. 6.30 uur. Tijd om op te staan. Maar daar denkt zij anders over. Nadat ik zoon onder douche heb gezet bij Niels, doe ik een poging om zijn zus uit bed te krijgen. Die ligt met barbies en al onder de dekens en denkt er niet over om er uit te komen.

Zoon is inmiddels schoon, dus ik droog hem af en kleed hem aan. Ik til hem van de commode en geef hem een autootje, waar hij luid gillend mee over de muur begint te schrapen. Weer terug naar mijn peuterpuberende dochter. Ze komt uit bed en gaat naar de wc. Dat gaat goed. Niels gaat vast met de jongste naar beneden om de tafel te dekken. Dan besluit dochter dat ze er geen zin meer in heeft. “Ik heb het kouhoud!”. Trek je kleren dan aan. “Dat wil ik niet!” Als je je kleren aan doet heb je het lekker warm, kom op. “Neehee, dat wil ik niet!” Zucht. Dochter gooit het over een andere boeg en stort zich huilend op haar bed. Ik loop haar kamer uit en stop wat was in de wasmachine.

Wanneer ik terugkom lijkt ze wat bedaard. Ze trekt haar onderbroek aan en zelfs haar sokken. Dan lijkt ze zich te bedenken dat ze daar geen zin in had en zet het weer op een krijsen. “Mama, jij moet mij helpen!” Nee, je kunt jezelf aankleden. Wederom stort ze zich op haar bed.

7.00 uur. De tussenstand; een dreumes die zit te eten (check!), een half aangeklede peuter die huilend op bed ligt en ikzelf loop nog met nat haar rond en heb honger. De stress neemt toe. Ik heb een belangrijke afspraak op mijn werk, dat red ik nooit.

Na nog 10 minuten drama geef ik de strijd op. Ik kleed dochter aan en stuur haar naar beneden. Nadat ik mijn haar enigszins heb gefatsoeneerd, tref ik haar in opperste stemming aan de ontbijttafel. Peuters en hun stemmingswisselingen, wat moet dat worden als ze straks gaat puberen?

Een kwartier te laat en met mijn boterham net achter de kiezen trek ik uiteindelijk de deur achter me dicht.

Kinderen, je krijgt er zoveel voor terug….

(met dank aan ‘de pufclub’ voor dit credo, waarmee we de moed en humor erin proberen te houden)

Ook interessant

1 reactie

  • Reply Petra november 1, 2016 at 7:42 am

    Aah wat schrijf je toch weer heerlijk en herkenbaar! Ik zie het zo voor me

  • Plaats een reactie