Tijd over?

Op mijn nachtkastje…

maart 11, 2016
boeken

Boeken. Ik hou ervan. Als kleuter ging ik al met mijn moeder naar ‘de bieb’. Ik herinner me hoe heerlijk ik het vond om tussen de prentenboeken te neuzen die daar in grote bakken stonden. Nog steeds hebben boeken een bijzondere aantrekkingskracht op mij. Ik word er vooral heel hebberig van. Qua boeken lijk ik wel een hoarder. Boeken weg doen is haast ondenkbaar. Maar dat is weer een ander onderwerp (zie mijn blogpost 100 dingen).

Ook de kinderen hebben inmiddels hun eigen verzameling boeken. Dochterlief zit graag met een boek op de bank en voorlezen in bed is elke avond vaste prik. Zoon is het lezen na 10 seconden vaak moe. Hij vindt lampen tot nu toe interessanter. Ach wie weet, groeit er ook uit hem een kleine boekenwurm. Aan mij zal het niet liggen, we gaan elke maand samen naar de bibliotheek. De vraag is wie dit uitje het leukst vindt… Die prentenboeken blijven prachtig, ook voor mama’s.

Op mijn nachtkastje ligt steevast een boek. Ik hou nog steeds van lezen. Maar als ik eerlijk ben, lees ik tegenwoordig amper meer. Tijdschriften lukken nog wel. Boeken blijven vaak liggen. Te druk, geen tijd. Hou ik mezelf voor. Las ik vroeger tot diep in de nacht met een zaklamp onder mijn dekens, nu vallen mijn ogen na 2 pagina’s al dicht. Het ene boek op mijn nachtkastje is inmiddels een hele stapel geworden. Van de 7 boeken die er liggen, heb ik er slechts 2 gelezen. Het prentenboek van Dikkie Dik (gezellig samen in het grote bed, liefst niet om 6.00 uur ’s morgens) en ‘De moed van imperfectie’ van Brené Brown. Dit boek werd me aangeraden door een collega. De ondertitel sprak me aan:

20160311_104036Tja, wie denk ik te moeten zijn? De perfecte moeder, vriendin, dochter, zus, werknemer, etc… Loslaten en jezelf accepteren zijn de grote thema’s in dit boek. Thema’s waar volgens mij een hele generatie mee worstelt. Ik in ieder geval wel. Jezelf kwetsbaar opstellen en toegeven dat dingen soms moeilijk zijn. Het voelt zo eng, zo bloot. Dus doen we het maar niet. En bikkelen we door. Soms zelfs zo lang tot we letterlijk niet meer kunnen. Dan pas lukt het om aan de bel te trekken.

Zelfs mensen die wetenschappelijk onderzoek doen naar dit soort menselijke fenomenen, hebben er zelf moeite mee. Zo beschrijft Brené Brown in haar boek haar eigen zoektocht. Gemakkelijk te lezen, af en toe wat zweverig, maar vooral heel herkenbaar. Hou je niet zo van lezen, kijk dan naar haar TEDtalks.  Mij heeft dit boek geholpen om me wat vaker kwetsbaar op te stellen. En de grote grap is: ik voel me er sterker door! Blijk ik opeens niet de enige te zijn die af en toe (of eigenlijk altijd) maar wat aanrommelt en geregeld gruwelijk de mist ingaat. Volhouden dus.

quote

Om te onthouden: je kwetsbaar opstellen getuigt van moed!

Twee quotes van Brené Brown die mij aan het denken zetten…

quote

De meest belangrijke les voor mij

Al typend realiseer ik me dat dit stukje opeens niet meer zozeer over boeken gaat. Dit was echter het boek dat de afgelopen periode de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Nu ga ik mijn best doen om weer wat meer tijd te maken om te lezen. Vanavond begin ik aan een boek uit de stapel op mijn nachtkastje!

Geen reacties

Plaats een reactie